Cristo Xacente

Esta imaxe escultórica representa a Cristo en posición xacente, inmediatamente despois da Crucifixión. Realizada en madeira policromada, a obra destaca polo seu realismo e detallismo, froito dun coidado estudo anatómico e dunha técnica escultórica refinada. O corpo, tallado como peza exenta, está pensado para ser contemplado desde todos os ángulos, o que permite apreciar a complexidade e expresividade da figura.

Gregorio Fernández emprega diversos recursos para acentuar o naturalismo da obra: ollos de cristal, dentes de marfil, uñas postizas, paño de pureza en tea encolada, así como resinas e cortiza para representar as feridas. Estes elementos contribúen a alcanzar unha representación impactante e conmovedora do corpo de Cristo, esgotado polo sufrimento, co rostro afiado e a cabeza inclinada cara á dereita.

A policromía reforza a veracidade da anatomía, permitindo distinguir musculatura, estrutura ósea e incluso veas. Especial atención merece o rostro, onde o artista logra inmortalizar a serenidade de Cristo ante o seu terrible padecemento, transmitindo unha intensa carga emocional e espiritual.

A obra repousa sobre unha almofada e un colchón, tamén tallados en madeira policromada, que acadan un notable efecto táctil e de suavidade. O conxunto complétase cunha furna procesional de madeira e cristal, na que se custodia a escultura na actualidade.

Este exemplar é considerado o de maior calidade técnica entre os diversos "xacentes" realizados por Gregorio Fernández ao longo da súa traxectoria artística. Foi encargado arredor do ano 1610 polo Duque de Lerma para a súa filla, Catalina de la Cerda y Sandoval (1580–1648), fundadora do convento das MM. Clarisas de Monforte de Lemos.